رواية لعبة القلوب المحرمه الفصل الثاني والثلاثون32بقلم اماني السيد

بتحنى لاصلك دايما يا راضيه مش قادره تنسى اصلك

ـ والله يا جملات الأصل مش فى الفلوس ولو كان فى الفلوس فكلكم دلوقتي تحت رحمه ربنا ومن بعده شعيب فمعنى كده انكم بلا أصل بقى 

دخل شعيب على كلامهم وقعد جمب والدته وحط رجل على رجل 

ـ خير يا جماعه ايه سر الزيارة الى من غير معاد دى 

بدأ عامر بالكلام

ـ بقى كده تروح تخطب وتحدد الفرح وانا ابقى زى الغريب اعرف زيى زى الكل 

ـ ايه المشكلة دورك فى حياتى مايختلفش كتير عن دورهم فى حياتى على فكره 

اتدخل محمد فى الكلام 

ـ طيب بنات عمك مش اولى يا شعيب على الاقل ولاد اصل وهما اولى بيك 

ـ يعنى ايه هما اولى بيه شايفنى ايه قدامكم لقمه بتقسموها 

انا اختارت مروه وحبيتها ومش هسمح لحد يقرب منها أو يقولها كلمه تضايقها 

وبعدها بص لابوه كانه بيقوله هو الكلام ده وبيفكره بالماضى 

ـ أنا مراتى خط احمر وكرامتها من كرامتى بالظبط يعنى اللى هيفكر بس مجرد تفكير ةنه يتكلم عنها كأنه بيكلمنى انا ووقتها رد فعلى استحاله تتخيلوه

اتكلمت جملات بتريقه

ـ ليه يعنى بنت مين هى 

ـ مش مهم بنت مين والكلام اللى مابيأكلش عيش ولا بينفع حد 

اللى يهمنى انها الإنسانه الوحيدة اللى قدرت تخطف قلبى واللى شايه اسمى وانا اسمى مش قليل وهى مش قليله 

لو حد فكر يقول كلمه تضايقها وقتها بس هنسى اى وعد او اتفاق واللى هيحصل مش هيعجبكم 

فضل عامر ساكت وهو بيبص لراضيه وامه لو بس عمل ربع اللى عمله ابنه كان زمان حياته بقت حاجه تانيه دلوقتي بأى عين يتكلم او بأى صفه يبص فى وشهم 

كل نظرات عامر اصبحت معلقه بأمه وشعيب وإزاى مكنش حد قادر يتكلم معاه