رواية ثم لم يبقي احد الفصل الثامن8بقلم اسماعيل موسي

بصى يا ابنى انا راجل كبير فى السن واعذرنى فى الكلام ده

لكن انت شفت الموت بيطوف حوالين شقتك من اول يوم وصلت هنا، من قبل ما بنتك تموت.

سبته وانا ماشى ،قلت فى سرى هو انت فاكر نفسك ولى من أولياء الصالحين ؟ انا غلطان انى نزلتك، ما انت عاصرت بنتى بتموت ومراتى بتموت فى ظرف شهر يعنى مش عايزه فكاكه

لكن شعور داخلى قالى رغم سخريتى منه انه راجل طيب

اول ما طلعت وفتحت باب الشقه  استقبتلنى بتول بنفس الوش، عملت ايه مع الراجل خلاص مشى؟

قلت وايه عرفك انى كنت مع الراجل؟

إبتسمت بتول، اصلك يابابا شفتنى ببص ليه بغل

فأنا فكرت انك اخيرا هتتخلص منه ويمشى من تحت العماره

من معرفتى ببتول مش ذكيه للدرجه دى

كمان حنين كانت لازقه فى الكنبه بطريقه غريبه وهى عماله تبص ليه.

خير يا حنين فيه ايه مالك؟

بصوت طفولى قالت حينن رجلى وجعانى يا بابا

رجلك ؟

جريت على حنين بسرعه وكشفت رجلها ،كان فيه جروح سطحيه ،ذى خربشه وفى اخر رجلها جرح عميق شويه

نفس الاصابات إلى كانت فى رحيق

حنين انتى عورتى نفسك بالسكينه ؟

بتول لعبت معاكى وعورتك ؟

قالت حنين لا بتول كانت فى غرفتها بتتكلم