رواية اسفة انا لا ارفض الطلاق الفصل العشرون 20 والواحد والعشرون 21 بقلم يسرا
ينتهوا الجميع من الغداء ويشربون الشاى وطيله هذا الوقت ساره جالسه ف غرفه الاطفال متحججه برعايتهم
يشعر محمد بالذنب لالانه بالفعل احرج ساره ويذهب ليصالحها
محمد يدق على باب الغرفه
ويحشر راسه ليراها: ممكم ادخل
ساره تنظر له بطرف عينها : ما انت دخلت
محمد: انتى زعلانه منى
ساره: ليه هوا انت عملت حاجه تزعل يادوب بس نازل تريقه عليا
ثم تدير له ظهرها
وغصب عنها تفر دمعه من عينها وتمسحها بسرعه
محمد: طيب حقك عليا انا فعلا زودتها بس ماكنتش ااقصد والله
ساره: خلاص طالما ماكنش قصدك يبقى خلاص
محمد: طب بوصيلى طيب ماهو انا مش هطلع من الاوضه الا لما اتطمن انك سامحتينى وضحكتى ف وشى كمان
ساره تضحك وتبكى ف ان واحد : كمان ؟
محمد: ساره انتى بتعيطى؟ انا بجد حاسس انى بنى ادم زباله
ساره تستدير له : ماتقولش على روحك كده انت اينعم غتيت ورزل لكن مش زباله
ضحك محمد: ماكنت من يومين باين لذيذ وطيب
ساره: ليه هوا انت النهارده كنت بتتصرف معايا بطيبه؟ دا انت كنت قمه الاستفزاز اللى ف الدنيا
محمد: خلاص بأه ماتزعليش حقك عليا
انما
انتى ايه رائيك ف خالد؟
ساره: تانى؟ انت ايه يا اخى
محمد: انا بتكلم جد والله منغير تريقه ولا حاجه بجد عايز اعرف رائيك فيه
ساره: هوا خالد ده كان جى يتغدى ولا يقرا فتحتى وانا مش عارفه
محمد: طيب لو كان عايز يقرا فاتحتك هتوافقى؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
ساره: انا مع الحكومه المصريه
محمد: نعم هوا انا بقولك ايه رائيك ف الدستور والتشريعات القانونيه الجديده؟
ساره: لاء انا اللى بقولك انى مع الحكومه المصريه
ما احبش افكر ف حاجه ويكون مطلوب منى ابداء موقف ورائى وبناء عليه تصرف الا لما تحصل
محمد: لا حول ولا قوه الا بالله هوا انا بقولك تعالى اخطبى ف المركز الثقافى انتى رائيك فيه ايه كا بنى ادم؟
ساره: وانا ايش عارفنى بيه انا قابلته مرتين ف المرتين دوول قعدت اتكلمت معاه اد ايه لكن عشان ماهو خاطر ابن عمك واخوك دخله بيته وعرفه على مراته وعيلتها وولاده يبقى اكيد انسان كويس
محمد: يعنى لو جينا قارناه ب...................أدهم يبقى مين الاحسن من وجهه نظرك؟
ساره وقد فؤجئت بالسؤال: اهه ماعرفش يا محمد انا ماعرفهومش هما الاتنين عشان ااقول مين فيهم الاحسن
محمد: انتى مش مره قولتيلى الانطباع الاول يدوم وانك لما بتقابلى اى شخص ف حياتك من اول مره بتاخدى عنه انطباع دايما احساسك بيكون الاصدق وبيطلع الشخص ده زى ما انتى حسبتيه من اول مره؟
سكتت ساره وقد فؤجئت بتذكر محمد لحديثهما فقد كان من منذ اكثر من سبعه اشهر
دخلت سلمى الغرفه
ورحبت ساره بدخولها بشده بتنهيده طالعه من قلبها
اخيرا حد ينجدها من استجواب محمد لها
سلمى : ايه انتو هتقعدوا هنا اليوم بطوله ماتيجوا بقه
خالد ابن عمك نزل وبيسلم عليك يا محمد وموبايلك بيرن من بدرى
محمد: طيب شكرا ياسلمى
ويخرج
يذهب محمد ليرد على هاتفه ليجد اخر رقم كان يتوقع منه اتصالا يمسك الهاتف ولا يستطيع الرد ويخرج الى البلكونه
محمد: الو اميره
اميره: ازيك يا محمد؟
محمد: ازيك انتى عامله ايه وح....
تدارك نفسه سريعا خير ف حاجه؟
اميره: ابدا انا كنت بتصل اسلم عليك انا اصلى راجعه فرنسا النهارده ان شاء الله
محمد: معقول؟ لحقتى؟؟؟؟ انتى جيتى امتى عشان تمشى النهارده؟؟؟؟؟
اميره: معلش ماما كلميتنى تعبانه اووى ولازم اسافرلها
محمد: طب ما اسماء معاها
اميره: دى امى يا محمد
محمد: فاهم فاهم طيب انا هجيلك اوصلك للمطار
اميره: انا بكلمك من المطار ادهم وصلنى
محمد: وهوا جنبك دلوقتى؟
اميره: لاء راح يشتريلى مجلات اتسلى بيهم ف السكه
محمد: يعنى بتكلمينى من وره ضهره
اميره: ليه بتقول كده؟
محمد: لانها الحقيقه لانك خلاص سيبتى نفسك ليه وبتسمعى كلامه ف كل حاجه وبتنفذى اللى يقولك عليه بالحرف الواحد
يا خساره يا اميره كنت فاكرك اقوى من كده
اميره تبكى : انت ظالمنى يامحمد
يوم من الايام هتعرف كل حاجه
محمد: وليه ما اعرفش دلوقتى فى ايه مخبياه عليا
اميره: انا لازم ااقفل دلوقتى
محمد: ادهم جه
اميره: مع السلامه
محمد بسخريه: ماتنسيش تمسحى نمرتى من سجل المكالمات
يغلق الهاتف
ويخرج من البلكونه والشقه بكاملها دون ان يحدث احدا الى الشارع وهوا لايعلم الى اين يذهب ولكنه يشعر بحتميه مغادرته للمكان
ف منزل خالد
يدخل خالد ليجد صغيره زياد يجرى عليه بابا جه جه وابنته نور ايضا وحشتنى يا بابا
قبل خالد ابنيه: وانتم كمان وحشتونى هاه عملتو ايه مع تيته النهارده
والده خالد(ثريه): الحمد لله قاعدوا كويسين ونور خلصت واجبها بس زياد غلبنى ف الاكل
زياد: الاكل طعمه وحش ييع
خالد: ولد عيب كده محدش يقول على نعمه ربنا وحشه وبعدين كفايه تيته تعبت النهارده ووقفت عملت الاكل
ردت عليه نور مش تيته اللى عملت الاكل
خالد : امال مين؟
ثريه: هناء ربنا يكرمها جت وعملت الاكل ساعدتنى وعملت اكل لبكره
ما انت عارف ام ابراهيم عيانه ومابتجيش بقالها يومين
زياد: انا مش هاكل منه بكره
نور : بس يا زياد بابا يدوق ويحكم على الاكل
زياد: يعنى هوا انتى اللى اكلتى
ثريه : بس ياولاد بلاش غلبه ابوكم راجع تعبان يلا ياحبيبى عشان اسخنلك
خالد:لا يا ماما ماتتعبيش روحك انا اصلى كنت عند احمد النهارده واتغديت عنده
ثريه: معقول ومراته حمل عزايم ؟ نوال طول عمرها مالهاش ف المطبخ
خالد: لا ماهى مش مراته اللى كانت عامله الاكل دى اختها
ثريه : ااااااااااااااااااااه قولتيلى
خالد: مالك ياماما بتتكلمى كده ليه ؟
ثريه : لا يابنى سلامتك: اما اسيبك عشان تغير هدومك
الا الاكل كان ايه؟
خالد: هههه تفرق معاكى
ثريه: ايوه تفرق
خالد: بط
ثريه: بط؟ دا انت مابتحبهوش
خالد: وتصدقى اكلته
ثريه: بالهنا والشفا كل ده عشان ماتكسفهومش هما ماكنوش عاملين معاه حاجه تانيه ولا ايه؟
خالد: لاء كان فى اصناف كتير بس طعمه وريحته عجبونى اووى وقولت اجرب لقيت نفسى اكلت
ثريه:ههههههه ربنا يحلى كل حاجه ف بوقك و يحلى ايامك كلها يابنى
زياد: يعنى اكلت البطه وماجبتليش منها حته
خالد: كان على عنيا ياحبيبى انا عندى استعداد اجيب بط بس مين يعمله
ثريه: ابقى خلى العروسه تعمله
خالد: عروسه مين ياماما؟
ثريه: ماتخدتش ف بالك
وخرجت امه من الغرفه مصطحبه طفليه
جلس خالد على السرير وهو يفكر بساره وخجلها ورقتها
اول مره يرى امراه تحمر خجلا ف الزمن ده دى حاله نادره
سرح خالد ف جمالها الهادىء ورقتها وعدم مبالغتها
ثم انتبه لنفسه
خالد: انت فين وهيا فين وهيا فى واحده ترضى تربى عيال غيرها ايه اللى يخليها توافق على راجل ومعاه طفلين وهيا لسه صغيره كده حتى لو كانت مطلقه
الحلقة الحادى و العشرون
حل الصيف وانتهت الدراسه واصبح ذهاب ساره يوميا الى عملها لاداعى له تذهب على اوقات متقطعه وباقى الوقت تساعد اختها ف رعايه اولادها بعد سفر سالى مع زوجها نادر الى كندا بعيدا عن مشاكل حماتها
ف المساء اجتمعت العائله واحمد يحمل لهم خبرا مفاجئا
احمد: عندى ليكم مفاجئه وممنوع الاعتراض من اى فرد فيكو مفهوه
الجميع مفهوم
احمد: انا حجزت اسبوعين ف مارينا
سلمى بفرحه شديده : بجد يا احمد ياحبيبى يا احمد
احمد: معلش يا حماتى انا حاولت احجزلك انتى وساره شاليه لوحدكو عشان تكونو براحتكو بس ف الوقت ده مالقيتش حجز خالص
سعاد: ومين قالك اننا جايين ؟ روحوا انتو اتبسطوا
سلمى: معقول يا ماما نروح منغيركو ازاى بس
نوال: كلام ايه اللى بتقوليه ياسعاد احنا ف الفرح ملمومين ازاى عايزانا نتبسط وانتو مش معانا لايمكن والله ماروح غير وانتو معانا ونسيب الواد محمد هنا
محمد: ما هوا انا اللى وقعت منقعر القفه
ساره: يا جماعه الكلام ده جميل جدا انتو خدوا ماما معاكو وانا هستنى هنا ف اسكندريه
محمد: تعملى ايه بطولك ان شاء الله؟
ساره: اعمل ايه انت نسيت انى عندى شغل؟
احمد: الدراسه خلصت ياساره
ساره: هوا الدراسه خلصت نقوم نقعد ف البيت
احمد: ااقصد يعنى ضغط الشغل مش زى الاول يعنى مافيهاش حاجه لما تاخدى اجازه وانتى اكيد رصيدك زى ماهوا انتى ماكونتيش بتفوتى يوم
سعاد: اعرفى انى مش هروح منغيرك
نوال: وانا مش هروح منغير امك دى صديقه الطفوله
سلمى: وانا مش هروح منغيركو انتو التلاته
محمد: عندها استعداد تروح منغيرك يا احمد ياعينى عليك يا احمد
سلمى: بس يااخى ماتوقعش بينا هوا عمرى كله ليه طعم منغيره
يبتسم احمد لزوجته : ربنا يخليكى ليا
محمد ينادى: اييه جارسون شمسيه من فضلك وكرسيين واتنين عصير لمون وحياتك
ينفجر الجميع ضاحكين
تذهب ساره ف اليوم التالى الى عملها وتطرق باب مكتب د.محسن
محسن: اتفضل
ساره: صباح الخير يا دكتور
محسن: اهلا دكتوره ساره المكتب نور
ساره: بوجودك يا دكتور انا مش هاخد من وقتك كتير
محسن: ياستى خدى اليوم بطوله ولا يهمك
ساره: ميرسى لذوقك انا ف الحقيقه عايزه اطلب منك طلب بس خجلانه اووى
محسن: ياخبر يادكتوره انتى تأمرى
ساره: انا اصلى كنت عايزه اخد اسبوعين اجازه فامعلش هتقل عليك شويه ياترى يناسبك
محسن: مش معقوله يادكتور بتستأذنى عشان تاخدى اجازه ده لو معندكيش رصيد خدى رصيدى تحت امرك والله
ساره: ربنا يخليك يادكتور انا كنت بس حابه اطمن انه يناسبك ومايكونش عندك ارتباطات او حاجه
محسن: انتى ادينى الاجازه وانا بنفسى هقدمها للعميد
ساره: لاء كتير يادكتو ميرسى لذوقك
محسن: العفو على ايه انا عملت حاجه انا كده كده باجى الشغل
انهت ساره اوراق اجازتها واخذت بالفعل اسبوعين وثلاتثه ايام تحسبا للظروف
اعدت العائله باكملها نفسها للسفر وذهبوا بالفعل ووصلو مارينا
يصل الجميع بسلامه الله للفيلا بمارينا ذات تصميم فريد يتميز بالخصوصيه المطلوبه لافراد العائله
محمد وطنط نوال وسعاد ف الطابق الارضى
وغرفه المعيشه وغرفه ساره وفرانده ف الطابق الثانى
اما الطابق الثالث والكبير به غرفه واحده واسعه لسلمى واحمد واولادهم
ويطل المطبخ على حديقه خلفيه واسعه
كان المكان يبعث على الراحه والاسترخاء وبعيدا نوعا ما عن الضوضاء التى تصاحب عاده المصايف
احمد: ها مرتاحين يا جماعه بجد كلكو عجبكو اوضكو
محمد: ماشى ياعم بعد ما اخدت الرويال سويت انت والمودام وسايبلنا بقيه الاوض نتعازم جى دلوقتى تقول مرتاحين
احمد: يا اخى حرام عليك ارحمنى شويه الى انت بتقول عليه الرويال سويت ده انا اخدته ورضيت يوميا اطلع وانزل باولادى من الدور التالت وبعدين انا وزعت الاماكن كده عشان ماما وطنط مش هيقدروا يطلعوا سلالم وساره تبقى براحتها بعيد عنك وغلاستك وانت كده كده الواحد ف المصيف بيشوفك قدرا كده طول النهار والليل بره
نوال: ااه ومابتجيش غير على النوم
اخوك معاه حق وبعدين كتر خيره حبيب قلبى مجمعنا
سعاد: ربنا يديم المعروف بينا وان شاء الله هيبقوا اسبوعين عسل
محمد: يلا على المطبخ يا سرسوره شوفيلنا هتعملى ايه النهارده ناكله من ايديكى الحلوين
ساره: انا مش هرد عليك
بجد انا مش هرد انا مش اخده 17 يوم من رصيد اجازاتى عشان احرق ف دمى معاك حد يرد فيكم على الكائن الغريب ده
احمد: انا اللى هرد احنا جايين نصيف يعنى ناخد اجازه يعنى اللى كان بيعمل حاجه ومواظب عليها هياخد اجازه منها اولنا ساره
بجد يا ساره مش عايز اشوفك ف المطبخ نهائى
ساره: لا مش للدرجادى يعنى انت عارف انها هوايه عندى مش واجب
سلمى بدلع: يعنى معنى كلامك ده ياحبيبى ان الرضاعه والتغيير للعيال والحاجات التانيه دى انا كمان اخد منها اجازه
احمد: ياسلام دا انتى ماصدقتى بأه ويهون عليكى حبايب قلبك
سلمى: لا طبعا مايهونش
محمد: قال يعنى انتى قايمه بكل حاجه لوحدك
سلمى: ماتدخلش من فضلك هما ولادى لوحدى ماهم احفاد مامتك ومامتى وولاد اخت ساره وولاد اخوك ولا كانو ولاد الجيران واذا كان عليك وفر المجهود الجبار اللى بتعمله
سعاد: جرى ايه ياسلمى محمد بيهزر معاكى مش كده احنا مش جايين نتناقر
نوال: اه وعشان خاطرى يامحمد خف شويه من مناقرتك دى وخصوصا ف ساره
محمد: ساره
دى ساره اللى فيكو
هيا فهمانى كويس ومن القلب للقلب رسول ماحدش يتدخل
ساره: اطمنى عليا ياطنط انا اعرف اخد حقى منه كويس
محمد: ااه يعنى اطلعى منها
ساره: لاء طبعا طنط على راسى من فوق وكلمتها تمشى على الكل
نوال: حبيبه قلبى
محمد: ااه باينلها قلبت كده بالحزب الاطلسى ااقوم انا استطلع المكان تيجى معايا ياساره
ساره: لاء انا هفك الشنط ونطمن على الولاد
احمد: وانا هروح معاك اشوف نجيب ايه للغدا النهارده
نوال: يلا بينا ياسعاد نرتاح انا وانتى شويه انا ركبى من السكه تعابانى اوى
ساره : سلامتك ياطنط اجيبلك مسكن
نوال: تسلمى ياحبيبتى انا هرتاح شويه
تمضى الايام ف هدوء يذهب الجميع ف الصباح الباكر للشاطىء ثم يعودون ليتناولو وجبه الغداء وينامو قليلا من الاجهاد ويسهرون ف حديقه الفيلا وفى مساء اليوم الرابع يتصل خالد بأحمد كى يتطمئن عليه
خالد: الو ازيك يا احمد عامل ايه ؟ وازى محمد
احمد: الحمد لله ياخالد انت اخبارك ايه وازى طنط ثريه والاولاد؟
خالد: كلنا كويسين بسأل ادهم عليك قالى انك واخد اجازه اسبوعين انت ومحمد
احمد: ااه روحنا مارينا
خالد: بجد يارب تقضوا وقت سعيد. طيب ومراتك؟
احمد: واخدها معايا هيا والاولاد
خالد: معقول الله يرحم ايام الشقاوه لما كنا كلنا نروح عزابى تلاقيك مش عارف تبص جنبك
احمد: ااه يا اخويا ماتفكرنيش فرق شاسع
خالد: بس تلاقيها ملخومه مع الاولاد ممكن برضه تبص جنبك
بس مش كتير ربع بوصه هههههههههههههه
احمد: هههههههه مين دى اللى ملخومه ماهى كعادتها راميه شويه من الحمل على مامتها واختها وامى ضيفه شرف بتساعد لما الغزاله تسمح
خالد ويختلج صوته : ساره معاكو؟؟؟؟؟
احمد: ااه معانا
بقولك ماتيجى تقضيلك كام يوم كده انت والاولاد واهو يغيروا جو مش المدارس خلصت
وانا هدورلك على شاليه جنبنا كده ايه رأيك؟
خالد موافقا بسرعه: ياريت تبقى عملت فيا جميله
احمد: ماتقولش كده يا خالد دا حنا اخوات
خالد: طيب شوف ورد عليا وهحاول اقنع ادهم ياخد اجازه ويريح هوا كمان شويه من شغله
احمد: خلاص انت كلمه وانا كمان هكلمه مش عايز حاجه
خالد: سلامتك واول ماتوصل لحاجه رد عليا سلام
احمد: ماشى سلام