وقاعدت تحضر ف الفطار وتغنى وفجاء جاه احمد من وراها وخضها
هو عارف انها هتكون خايفه منه وبيحول يخليها ماتخافش
ليلى : بخضة وخوف هاااا احمد انت صحيت امته خضتنى
احمد: معلش بقا ما انتى كان شكلك يضحك وانتى ماشيه على طرطيف صوابعك
علشان محسش بيكى
ليلى : وشها جب الوان انت شوفتنى
احمد :اه
ليلى معرافتش ترد والا تعمل ايه حاجه
ليلى : تاكل معيا طبعا انت بتاكل ايه هى بتتكلم اى كلام علشان تغير الموضوع
احمد : اى حاجه من ايدك حلوه
ليلى : احمد بطل الكلام دا انا خايفه مرعوبه وفهمنى انت عايز ايه
احمد : مش عايز تعرفى الخاتم جه فى ايدك ازاى
ليلى : نفسى
احمد : انبارح انتى شربتى عصير العصير دا واحده من المعزيم
تبعى طبعا حطتلك فيه منوم بس منوم مين دا انا فضلت ملطوع
ساعتين لحد مستسلمتى ونمتى
وبعدين دخلت من الشباك ولبستك الخاتم
ليلى :طيب وعملت كده ليه وعايز ايه
احمد كان عايز يقولها حاجه بس واقف
احمد : سمعتك وانتى بتتكلمى مع صحبتك عن خالد وانك مش عايزه
وانا مش عايزك تتوجعى عايز احميكى ومكنش قدمى حل تانى
ليلى : يعنى انت عملت كل دا علشانى ولبست نفسك فى مصيبه
احمد : من نحيت مصيبه ف انتى مصيبه فعلا سندوتشاتك رهيبه
ياشيخه
ليلى : للحظه حست ان ليها ظهر بيحميها ومش عايزها تخاف
بس خافت من بكره لخالد هيسكت والا ابوها
ليلى : احمد فين مامتك قولتلى هتعرفنى عليها وهنقولها ايه
احمد : نتغدى ونحضر هدومنا ونروح وانا قيالها انى هتجوز
ليلى : هنروح فين وقيالها عادى كده
احمد : لا مش عادى هتهزاء شويه بس يلا
ليلى : هنروح فين قولى
احمد : هنروح مصر هى هناك
ليلى : مصر الله نفسى اروحا من زمان
احمد : وهفسحك ياستى وهنقاعد هناك اسبوع
ليلى : زى الطفلة الصغيرة هيييييه وفجاء بتقول لاحمد
طيب وبابا مش هقوله
احمد :قالها انتى لسه متعوتيش بس انتى خلاص مراتى يعنى
الى هتقوليله راحه فين هو انا مش بباكى ولو هتروحى فى حته
هتبقى معيا جوزك ولزم تكونى معه بقا
ليلى : ياسلام بسهوله دى وصحيح انت كانت فين مشوفتكش من زمان
احمد : اه بسهوله دى كانت فى الكليه انتى عارف مفيش
كليات فى البلاد هنا فا رحت مصر ولسالى سنتين
ليلى : انا عايز اروح معك الجامعه وعايز اكمل تعليمى
بس بابا
احمد : هوديكى الكليه ان شاء الله بس انتى نتيجتك تبان
وابوكى ملهوش دخل دا انا وانتى وبس
ليلى : بتحس بالامان اكتر وبتطمن لاحمد كل يوم اكتر
راحت مصر وقبلت مامته ورحبت بيها جدا وعاتبت احمد لانها ام وكانت
عايزه تفرح بابنها
وقالت هتعملهم فرح هنا تانى بس مش دلوقتى كمان شهر بعد ميرجعه
مصر تانى
وخلص الاسبوع احمد بينام على الارض
ووهم فى العربيه رجعين
ليلى تلفونها رن كانت منى
منى : ليلى اخبارك ايه
ليلى : الحمد لله وحشانى
منى : انتى اكتر نتجتك بانت ونجحتى الحمد لله
ليلى : الحمد لله وقالت لاحمد
احمد : اه ابتدينا خراب البيوت وادى هديه فى السكه
ليلى : هههههه تسلملى يارب مش عايزه حاجه غير انك جنبى
احمد : للحظه حس ان قلبه خرج من مكانه ودقاته مسموعه
ليلى اول مره تقوله كده لان كل الى مبيهم انهم
متجوزين بس
ليلى : قالت كده لان هو امانها بس بعد مركزت هى قالت ايه
اتكسفت اووى وفكرت تعتزرله
ليلى : احمد انا اسفه
احمد : بتعتزرى ليه
ليلى : علشان الى قولتله
احمد : فى واحده تعتزر لجوزها
ليلى : اتكسفت واحمد حس بكده وحب كده
ليلى : طيب ماشى وخبطه على راسه
احمد : ليه كده طيب
ليلى : جوزى بقا احمد عايز اروح لمامه
احمد : كلميها طيب وهجى معكى
ليلى كلمتها وقالتلها بس احمد جله شغل مفاجاء
قال لليلى انا خايف تروحى لوحدك دى اول مره بعد الفرح
ليلى : متخافش دول اهلى برضو وخلاص الى حصل حصل
احمد : طيب خالى بالك من نفسك
ونزلها عند البيت وراح هو شغاله
فى بيت ليلى
منال : ابرهيم ليلى جايه انهارده بعد المغرب
ابراهيم : والله ولسه فكره ان ليها اهل
منال : البت مكنتش هنا كانت فى مصر مع جوزها هنعمل ايه يعنى
ابراهيم : متقوليش جوزها
منال : جوزها يااابرهيم دى الحقيقه
ابرهيم : جوزها هو خالد ودا اخر كلام عندى وامشى من وشى
ابراهيم كلم خالد وقاله ان ليلى جايه واتفق معه على حاجه