رواية ما تراه ليس كما يبدو الفصل الخامس5بقلم حبيبه منصور
احمد: اهدي يا اسراء ، هفهمك كل حاجه
إسراء بدموع : تفهمني ايه ولا ايه بالظبط
أحمد: عشان خاطري اهدي
إسراء: اهدى ايه و زفت ايه ما تنطق
احمد : انا خدت بالي انك جايه كنت بهزر والله
إسراء: بتهزر ايه و زفت ايه هو ده هزار ، يعني ايه هموت من الحسره على نفسي ، ما اكيد اما تقول كده انا هعرف أن فيه حاجه وحشه
متهزرش معايا تاني ، وغور شوف البت بتاعتك ، خليها تنفعك
احمد : استني بس ، بت بتاعتي مين
إسراء بدموع وهي بتمسح وشها: اللي كنت بتكملها في التليفون
احمد: بس انا مكنتش بتكلم مع حد ، انا خدت بالي انك جايه ومعرفتش اقولك ازاي ، مجاش ف بالي اي حاجه خالص لقيتني فجأه بعمل كده ، هي طريقه عبيطه اوي و غبيه
بس حقك عليا
إسراء بعدم استيعاب و دموع ف نفس الوقت: انا مش فاهمه منك اي حاجه بجد ، يعني انت هتتجوزها ولا ايه ، انا ...، انا مش فاهمه اي حاجه خالص
احمد خدها من ايدها وقعدها على الكرسي قدامه: ممكن تقعدي و تهدي خالص
احمد : بصي اول حاجه انا مكنتش بتكلم مع حد ف التليفون ، وبعدين انتي عبيطه يا بت ، اتجوز غيرك ازاي انا
واعيش من غير البوز ده ازاي يعني
( ضحكت وهي بتعيط ف نفس الوقت) : طب وايه الكلام اللي انت قولته ده ، يعني ايه هموت من الحسره ديي
احمد: لما كنا ف الشغل انا وانتي و دوختي ف الشارع ، ساعتها اما وديتك المستشفى و قاسولك الضغط والسكر و حللِولك، احم ، طلع عندك كانسر على المخ و ده اللي كان بيخليكي معظم الوقت مصدعه جدا او بيغمى عليكي
( عيطت بهستريه): يعني ايه
احمد مسك ايدها وحاول يطمنها: مش عايزك تخافي والله ، الحمد لله احنا لسه في الاول ، يعني مش هنحتاج جلسات كتير ، وانا معاكي مش هسيبك, وبعدين احنا مش هنقول قدام حد ، والله ما تخافي
إسراء بعياط: شكلي هيبقى وحش اوي
احمد : هتفضلي حلوه ف عيني دايما
إسراء: وشعري هيقع
أحمد: هيطلع احلى منو
إسراء:، وبعدين انت لو كنت بتحبني فعلا كنت خدت ايه خطوه تثبت للكل ده
احمد : انا كنت جاي اساسا بس اما عرفت اللي عندك...
إسراء: اما عرفت اللي عندي قولت لا
أحمد: والله ابدا، انا قولت نخلص بس اللي انتي فيه و هاجي ، لو عايزاني اجي ، من بكره اجيلك
إسراء : انا عايزه امشي
أحمد: مش هسيبك تمشي و انتي كده
إسراء: عايزه امشي بجد، لازم انام
احمد: طب والشاورما اللي طلبتها
إسراء بضحكه وسط دموعها: لأ لو على الشاورما يبقى ناكل الاول،
أحمد: اضحكي بقى مبحبش اشوف دموعك دي
إسراء: هتسيبني؟!
احمد : و اعيش ازاي ، هنزل استلم الاوردر يكون غسلتي وشك و روقي كده انا قولتلك كذا مره انا معاكي
===============================
« في بيت حسن »
حوريه : الساعه ١٢ اهو و بناتك لسه برا ، ولا التسخين بيشتغل عليا انا بس
هدى ببرود: خليكي ف حالك يا دلعادي
حوريه: مانا ف حالي
هدى : انتي لو مبطلتيش برودك ده و لسانك اللي عايز قطعو ده مش هتعرفي هعمل فيكي ايه
حوريه: تصبحي على خير
هدى: طول مانا بصطبح على وشك مش هيبقى خير
حوريه: هتجوز ومشيالك من البيت
هدى : هتمشي من هنا اه ، بس ب جوازه بقى الله اعلم
حوريه: انتي بتنسي ان البيت ده بتاع امي، وورثي منها
يعني لو مفكره ان انا ممكن اسيب البيت ده يبقى على جثتي
هدى: ما هو على جثتك يا حبيبتي ان شاء الله
===========================
« في بيت هناء»
هناء: منوراني يا حبيبتي
نور : بنورك يا طنط، احمد مش هنا صح؟
هناء: اه ياحبيبتي، كنتي عايزاني فى ايه
نور : بصراحه يا طنط انا محرجه جدا من اللي هقوله ل حضرتك
هناء: خير يا حبيبتي
نور: زي ما قولت ل حضرتك قبل كده انك تقولي لي احمد يخلي باله من حوريه ، وحكيتلك كام موقف من اللي هي عملته
هناء: بصراحه انا مش مصدقه أن هي بتسرق ،شكلها أغلب من كده بكتير
نور : والله يا طنط حضرتك صعبانه عليا ، مخدوعه فيها وهي ابنك بالظبط. بس يعني ده مرض ، أو الله اعلم بقى هو مرض فعلا ولا هي مستخبيه ف الكلمه
هناء: بصي يا بنتي انا مش هقف قدام ابني.هو مش صغير وعارف يختار ، وانا لحد دلوقت مشوفتش من البنت حاجه وحشه عشان كده مقدرش اخليهم يسيبوا بعض من غير سبب
نور: حضرتك عندك حق بس انا كده عملت اللي عليا ، بدل ما ييجي وقت تحرجكم قدام الناس ، على الأقل يبقى يكتبوا الكتاب لما تتعالج
هناء: انا عملت اللي عليا و حذرت ابني وهو حر يعمل اللي هو عايزو، وانا هفضل اعاملها بما يرضي الله طالاما لسه مشوفتش حاجه منها
نور: اللي يريحك يا طنط انا عملت اللي عليا خلاص ، استأذن حضرتك بقى عشان لازم اروح ، واتمنى احمد ميعرفش الكلام اللي قولته لحضرتك عشان هيفكرني غيرانه والكلام العبيط ده
================================
«في اوضة حوريه»
حوريه بنعس: الو
احمد: انتي نايمه ليه
حوريه: الساعه اتناااااااااشر، الساعه اتناشر
احمد: يعني ايه
حوريه: هنااام
احمد: طب عايز عايز اكلمك يعني لو مفهاش مانع
حوريه: اتفضل
احمد: وحشتيني
حوريه: حبيبي الله يسترك
احمد : الله يسترك!!! ، حبيبتي ربنا يسترنا جميعا بس هو ده رد
حوريه: اومال اقول ايه
احمد : يارب صبرني، اي كلمه حلوه يا بنتي
حوريه: كلمه حلوه
احمد بنفاذ صبر: يلهوييي، والله ما انتي قايله حاجه
تنهد وقال: المهم ، هتروحي تختاري فستان الفرح امتى
حوريه بنعس: فرح مين
احمد: فرح ابويا
حوريه: ايه ده انت كمان هيبقى عندك مرات اب زيي
احمد : روحي كملي نوم يا حبيبتي عشان متشلش
حوريه: معلش معلش ، قلة النوم مأثره عليا ، بس انت مش قولت هنعمل كتب كتاب بس
احمد : لا طبعا لازم اشوفك فرحانه بالفستان الابيض اللي هياكل منك حته ااااااه
حوريه: ودني اتخرمت يا عم حسين يا جسمي
احمد: طيب بكره ماما هتعدي عليكوا بكره تعزمكم عندنا، عشان باقي العيله تتعرف عليكي ونكتب الكتاب بسرعه بقااا
حوريه: مستعجل على ايه
أحمد: مش عارف اعيش من غيرك يا جميل
حوريه: طب اقفل بقى عشان الاوضه بقت مليانه فراشات
، يلا تصبح على خير
احمد: وانتي من اهلي يارب
===========================
« دخلت إسراء،وشها شاحب ومرهق ، »
هدى بخضه: مالك يا بت فيكي ايه
إسراء: مصدعه شويه يا ماما
هدى : اتخانقتي مع احمد ولا ايه
إسراء: لا ده انا مصدعه وعايزه انام. عن اذنك
« دخلت نور من باب الشقه »
هدى: تعالي قوليلي هااا عملتي ايه
نور: على اخرها ، بس مش عارفه تعمل حاجه عشان مشافتش حاجه من السنيوره
هدى : لو على دي سهله ، هنخليها تعمل
نور: ده الواد طلع مليونير يا ماما ، عنده أراضي كتير اوي وشقه غاليه جدا ف الزمالك
هدى : اه يا بت عشان كده مش لازم يضيع منك
نور: عيب يا ماما ، وانا مش هخلي الحوار يعدي كده
================================
رجع حسن الساعه ٤ الفجر
هدى : خير ياخويا اخرت كده ليه
حسن : عما جبت الدهب وجيت وخلصت شوية ورق
لو الفلوس متسدتش هيحجزوا على كل حاجه و الدهب ده اخر امل ليا تحافظي عليه يا هدى ده كيلو دهب ، يعني سبعه مليون جنيه اوعي يضيعوا يا هدى ، خبيهم كويس اوي
هدى: ما تخافش يا اخويا في ايه هو انت اول مره تشيل معايا حاجه
حسن: هتسوح يا هدى لو حصل اي حاجه
هدى: متخافش كله هيعدي
===============================
« صحيت الصبح لبست الدريس البرجاندي اللي احمد جابهولي، بجد شكله جنان ، شبه الفستان وبسيط ف نفس الوقت ، لبسته ولبست الطرحه عليه وخمت الشنطه حطيت فيها كشكول المحاضرات وخرجت عشان اروح الجامعه »
هدى : رايحه فين يا اختي
حوريه: رايحه الملاهي ، هكون رايحه فين يعني رايحه الجامعه
هدى : تحضري المحاضره وترجعي على طول
حوريه: لأ ، احمد استأذن من بابا اننا نخرج نتغدا برا
(كملت بتريقه):ومامته هتجيلك عشان توريها الحلويات بتاعتك بتتعمل ازاي
هدى : لا اقعدي اعمليها قبل ما تنزلي
« عملت نفسي مش واخده بالي من كلامها ونزلت »
نور طلعت من الاوضه: هي السنيوره نزلت
هدى : اه وهتتغدى برا مع البيه
نور بغيره: وانتي سكتي كده عادي ، متكلمتيش مع جوزك ليه
هدى : هو انا كنت شوفته ولا اعرف حاجه ، ده انا لسه عارفه من المدعوءه دي
نور : طيب و هنعمل ايه بقى ف حوار السرقه ده ، الوليه مش مصدقه اساسا ، هي واخده حذرها بس بردو مش مصدقه
هدى : تمام واحنا هنخليها تصدق
نور : ازاي بقى
هدى: حسن جاب امبارح كيلو دهب
نور : كيلو دهب ! ، بتقولي كيلو دهب اكنك بتقولي جايب كيلو برتقال، ايه كيلو دهب دي
هدى : استظرفي يا ظريفه
نور: مانتي بتقولي كلام غريب يا ماما
هدى : يا بت مستلف من ناس بس دهب
نور: هو فيه حد بيسلف كيلو دهب، انتي عارفه كيلو الدهب بكام
إسراء : سامعه حد بيقول دهب، الكلمه دي عيب في البيت ده
هدى : استني انتي بس دلوقت
هدى: ما هو حسن مستلف من واحد تقيل اوي اوي عشان يسد فلوس البنك والضرايب
نور: مش فاهمه بردو هتعملي ايه
هدى : هناخد منو شويه و نحطهم ف اوضة حوريه ، وهو اما ييجي ياخد الدهب ويلاقي علبه ناقصه هندور ف البيت كله ونطلعها من وسط الكراكيب بتاعت أمها دي ، هنعمل كده بعد ما الوليه تيجي ، وهتصل ل حسن واقوله الحقني يا حسن ناقص علبة دهب
إسراء: بطلوا تعملوا معاها كده بقى وسيبوها تتهنى ب حياتها وتمشي
نور بتريقه: ده ايه الحنيه اللي نزلت عليكي مره واحده دي
إسراء: انا هنزل عشان مش ناقصه حرقة دم
هدى : رايحه فين
إسراء : خارجه مع نفسي شويه
================================
احمد : ها تحبي تاكلي ايه
حوريه: زي مانت تحب
احمد : اختاري معايا
حوريه : مش عارفه
احمد : طب تحبي ناكل سمك
حوريه : ماشي
احمد : قوليلي بقى تحبي نحجز قاعه فين
حوريه: انا حابه نحجز قاعه صغننونه نتلم فيها ك معارف
ونتبسط واليوم يخلص
احمد : لا طبعا انا مش هعمل كده ، انا هحجز قاعه كبيره جدا ، وهجيبلك فستان كبير كده و جميل و هخليلك اليوم ده احلى يوم في حياتك
حوريه: انا بجد مبسوطه اوي
احمد:وانا مش عايز حاجه غير انك مبسوطه
===================================
« في المستشفى »
إسراء: احمد انا خايفه اوي
احمد: خايفه ليه وانا معاكي
إسراء: خايفه اوي من شعري اللي هيقع ده
احمد : يا بنتي شعرك مش هيقع هو هيخف بس شويه و ب زيوت وحاجات هيطلع تاني ، وانتي تاكلي كويس كده عشان تبقي قويه
« دخل الدكتور »
الدكتور: ازيك يا انسه إسراء
إسراء بدموع: الحمد لله
الدكتور: انتي بتعيطي ليه دلوقت
إسراء: عشان خايفه
الدكتور: مفيش اي حاجه تخافي منها ، كانيولا عادي جدا زيها زي المحلول، وبعدين انتي الحمد لله لسه ف الاول يعني احنا كده بنلحقك ، متقلقيش خالص
احمد : مش عارف خايفه ليه ، قولتلك انا جمبك وانتي اصلا حلوه اهو انتي بتدلعي علينا بس عشان تشوفي غلاوتك
===========================
هدى : منوره يا حجه
هناء: بنورك يا حبيبتي
هدى : يا نور ، هاتي عصير ل طنط
نور : حاضر يا ماما
هناء : يلا يا حجه بقى عشان توريني الحلويات بتاعتك دي بتتعمل ازاي
هدى بتوتر : احم ، طبعا يا حبيبتي
هناء : انتي اللي معلمه حوريه تعمل اكل حلو كده
هدى: دي بتقول كده قدام احمد عشان يبقى معجب بيها و كده ، دلع بنات بقى انتي عارفه
هناء : طب يلا نعمل ، عايزين نتعلم منك ، ده الحج هيموت وياكل منها ، ويقولي اعملي زيها يا حجه
هدى : طبعا يا حبيبتي هوريكي دي حاجه سهله خالص
هروح بس اجيب حاجه من جوا و جايه
هناء: ماشي يا حبيبتي
==========================
« احمد و حوريه مروحين بالعربيه البيت »
احمد : زمان مرات أبوكي لايصه ف المطبخ ومش عارفه توري امي الحلويات ازاي
حوريه بضحك: نفسي اشوف شكلها بجد
احمد : ده تلاقيها مش عارفه الدقيق من النشا
حوريه: اهو ربنا هيوقعها ف شر أعمالها
احمد : مالك
حوريه: إسراء شكلها متغير اوي
احمد: مالها نفيسه
حوريه: معرفش بس شكلها تعبان
احمد: من كتر الصفار
=========================
هدى بصويت مصطنع : الحقني يا حج فيه علبة دهب ناقصه
حسن : ازاي يعني هو انا مش قايلك تشيليهم
هناء: وحدوا الله يا جماعه ، دوروا كويس هتلاقوا
نور : بس مدورناش ف اوضة حوريه
هدى بتمثيل: ايه اللي هيدخلهم جوا بس
نور : زي ما اوضتنا اتفتشت اوضتها تتفتش ، دي حاجه غاليه يا ماما وفلوس ناس كمان
هدى: مش عايزه اظلم حد يا بنتي ، و اخاف تزعق اما تيجي
نور : خلي بابا هو يشوف
حسن : اوعوا كده من وشي انا هشوف ، هتحبس وانتوا مش حاسين بيا
دخل حسن قلب الاوضه كلها ، نزل كل الهدوم ، شال المرتبه
طلع من تحت السرير علبة الدهب
حسن بعصبيه: هي فيييييين
هناء بصتلهم بصدمه
هدى : مكنتش عايزه اظلمها والله
« دخلت حوريه و احمد , كلهم واقفين مصدومين ، ابوها باين على وشه العصبيه ، وهناء باين على وشها الصدمه ، اما هدى ونور ف اكيد معروف ايه اللي باين على وشهم »
حوريه بخضه: مالك يا بابا
حسن : ينفع تقوليلي دي كانت بتعمل ف اوضتك ايه
حوريه: ايه دي يا بابا
احمد : في ايه يا جماعه
حسن : ردي عليا
حوريه: والله ما عارفه يا بابا ، انا مش فاهمه اصلا ايه ده
هناء : نور لما قالتلي انك بتسرقي انا مصدقتهاش فيكي
حوريه بعياط: انا مش فاهمه حاجه ، ايه ده ، وسرقة ايه
حسن : الدهب اللي كنت مستلفه عشان اسدد ديوني ، سرقتيه ليه ، ليه حرمتك من ايه
حوريه : يا بابا انا معرفش اي حاجه عن اللي انت بتقوله ده يا بابا
حسن : انا مش عارف اقولك ايه ، انتي من النهارده ملكيش قعاد ف البيت
احمد : على فكره يا عمي انا مصدقش خالص عن حوريه كده
هناء : اسكت انت خالص ، مطلعين الدهب من اوضتها وسط حاجة امها ، احمد ربنا اننا لسه ع البر
نور : اه يا ابو نسب ده اللي حصل فعلا
هناء : كان عندك حق يا بنتي اما قولتيلي بس انا مصدقتكيش
احمد: ايه اللي انتي بتقوليه ده يا ماما ، حوريه عمرها ما تعمل كده
« دخلت إسراء و احمد ابن خالتها وهو ساندها ، ووشها شكله تعبان جدا »
إسراء باستغراب: في اي يا جماعه
نور : فيه أن حوريه طلعت حراميه وسرقت الفلوس اللي بابا هيسد بيها الديون
حوريه بعياط: والله العظيم انا ما عملت حاجه
حسن بعصبية: اخرسي خااللص ، كويس أن لحقتك قبل ما تبيعيه
إسراء بتوتر: مش هي يا بابا اللي سرقته
حسن بعصبية: اومال مين ، مطلعه من وسط حاجتها وحاجة امها اللي هي شيلاها ممكن اعرف ده اسمه ايه ، مين يعرف مكان حاجتها غيرها
إسراء: حوريه مسرقتش حاجه يا بابا ،ماما هي اللي حطتها هي ونور ف اوضتها .......