رواية لست وحدي الفصل السابع7 والثامن8 بقلم ندا مصطفي عبد السلام

فى اوضة لينا 

كانت نايمة زى الملاك ، شعرها البني على وشها ، ملامحها الطفولية والبريئة والهادية باينة وبوضوح ، انزعاجها من حاجه فى وسط نومها واضح من حواجبها المعقودة وشفايفها المضمومة ، لينا كانت بتحلم بكابوس ،لينا كانت بتحلم انها ..

• انا فين ، اى المكان الى شبه الفضاء ده ، انا طايرة ازاى ، ممم لا لا مش عايزه ده يتكرر تانى ، حد يطلعنى من هنا ، انا اسفه مش هعمل كده تانى ، ياااربى ساعدنى .

• ‏سمعت لينا صوت بس مش عارفه هو جاى منين ولا مين صاحبة : اخيرا اتقابلنا تانى يا لينا ، بقالك ٣ شهور مش بتزورينى ليه ، معقول موحشتكيش ، انا عملت كل حاجه عشانك *  

برا الحلم لينا كانت فى حاله لا يرثى لها ، كانت بتطلع صوت زى النجدة بس بصوت مكتوم لانه كابوس ، وكانت بتترعش جامد ، فشافتها الممرضه سارة وهى معدية وجريت فورا على الاوضه بتاعتها وحاولت تصحيها 

سارة : انسه لينا اصحى ، انسه لينا * وضربتها ضرب خفيف على وشها * انسه لينا فوقى ده كابوس 

.بس لينا مكانتش بتفوق ، جريت الممرضه على اوضة الدكاترة 

سارة : دكتور امين فين 

د/ رفعت : فى اى يا سارة عايزاه ليه 

سارة : اصل هو المسؤل عن حالة لينا ولينا يا دكتور شكلها عندها صرع 

د/رفعت بأستغراب : صرع ؟؟ تعالى ورايا 

*ذهب دكتور رفعت لغرفة لينا*

انسه لينا اصحى ، وابتدى يمسكها من كتفها ويهزها : اصحى اصحى انتى فى كابوس 

ولينا تنتفض بين يديه وبتحاول تتكلم بصوت براحه ، دكتور امين الحقنى ، انقذنى ، عايزنى تانى اروحلة ، انقذنى ارجوك 

ساب رفعت جسمها وسرح بخيالة : اى الى يخلى مريضه تتعلق بدكتور كده وتطلبه هو دونا عن اى حد لمساعدتها فى كابوس 

رفعت للمرضه : روحى هاتى حقنة مهدئ 

_________

أمين نايم وصحى على تليفونه بيرن : اى الازعاج ده الواحد نايم مبسووط 

الوو

رفعت : اى يادوك نايم كل ده ومتأخر يعنى 

امين بنوم : نوم اى انا لحقت يبنى ده حتى المنبه لسه مرنش 

رفعت : مرنش اى بس الساعه ٩ وانت معادك بالكتير ٧ 

امين فتح عيونة : اى ٩ ازاى يعنى ، وبص لتليفونه عشان يتأكد ،ينهار ابيض استنى هلبس وجى بسرعه 

رفعت : ممم خلى بالك انا اديت لينا مهدئ 

امين بسرعه: اديتها مهدئ ليه ، هى كويسه ؟ وبعدين دى الحالة بتاعتى 

رفعت : والله يا دكتور الحالة بتاعتك بتاعتى مش هتفرق مادام انت مش موجود ولقيت مريض محتاج مساعدة مش هتردد فى انى اساعده ، ولا انت شايف اى ...*صمت*.. عمتا لينا كانت بتحلم بكابوس وجاتلها زى حالة صرع كده ومقدرناش نصحيها فأدتها مهدئ ، وكانت بتستنجد بيك وبتقول اسمك كمان ، معرفش انت بينك وبينها اى ، بس نصيحه منى امسك فى اسمك وبلاش تعمل شوشرة لنفسك وسمعتك " سلام 

وقفل السكه وساب امين يفكر فى كلامه : رفعت معاه حق انا لازم اهدى شوية ، هى مجرد مريضة عندى وانا بس

بساعدها ، مينفعش اتخطى حدودى معاها ، مهما كان انا قايل تعهد انى مجيش جمب المرضى غير فى العلاج فقط ومستغلش حالتهم ..فوق يا امين فوووق .

ولبس امين وركب عربيتة وراح المستشفى وأول اوضه دخلها كانت اوضة لينا ، كانت نايمة بسبب المهدئ شعرها كان منكوش شوية بسبب الحالة الى كانت فيها ، اتقدم خطواط نحية سريرها وقعد عالكرسى الى قدامها وبدون وعي ابتدى يبعد شعرها عن وشها ويظبطهولها بأيدة اكنو بيسرحو ، بص لأول مرة عليها وهى نايمة ، سرح فى جمالها البسيط ، شعرها ، بشرتها الى زى الاطفال من كتر صفائها ، وبدون وعى لمس بشرتها بضهر ايدة وفضلت ايده تتحرك على وشها لحد ما قرب من شفايفها .

وفى الوقت ده صحيت لينا بس كانت مغمضة عنيها وكملت تمثيل على اساس انها نايمة ، كان قلبها بيدق جامد مع كل لمسة وتحرك من ايده على وشها ، خلاص ايده قربت تلمس شفايفها ، اتوترت لينا وايدها اترعش ووقعت جمبها ، امين مسك ايد لينا عشان يرجعها تانى جمبها بس لاحظ ان دقات قلبها سريعه قوى من عِرق ايديها ، امين قام بسرعه ورجع لورا خطوتين وقال فى سره : يغبائك يا امين ، لينا صاحية وعامله نفسها نايمة ، اى الى خلاك تعمل كده انت كنت داخل تطمن على حالتها ، ولف ضهرة ومشى بسرعة .

وقتها لينا فتحت عنيها وخدت نفسها بسرعه الى كانت مش عارفه تاخده وفضلت تبص حواليها كتير وحطت ايديها على خدها مكان ما امين كان حاطت ايده وابتسمت .

_________________

فى بيت أمين الباب بيخبط 

أم أمين : ايوه يالى عالباب استنى اهو قايمة ( فتحت الباب وشافت بنت غريبة عنها ) مين يحبيبتى 

روز: حضرتك والدة الدكتور امين 

أم أمين : أيوه يبنتى خير 

روز : طب هنفضل واقفين عالباب كده يا ماما 

أم أمين بأستغراب : ماما ؟ ...لا يبنتى اتفضلى ، حقك عليا ..خشى خشى 

قامت ضايفتها وقعدت : ها يبنتى خير 

روز بكسوف : خير طبعا يا ماما ، بصى الموضوع بصراحه لان مش من طبعي انى الف وادور واكدب ، انا مش عارفه انا ازاى هقولك كده بس انا فكرت كتير قوى قبل ما اجي لحضرتك 

أم أمين : يبنتى قلقتينى فى اى 

روز: أحم ، بصى الصراحه انا بحب دكتور أمين قوى ، وصدقينى مش هتلاقى حد يحبه قدى ، اوعدك انى مش هزعلة ابدا ، وانتى كمان هشيلك فوق راسي ، الى انتي عايزاه هعملهولك 

أم أمين بفرحة : يبنتى خضتينى ، برغم انك فاجئتيتى ، انتى بتتقدمى لأمين ابنى وهو الى المفروض يتقدملك ، انا معنديش مانع يحببتى انا اصلا عايزه افرح بيه وفاتحته كتير فى موضوع الجواز وهو بيقفل كل ما بحاول افتحه ، بس هو مجابليش سيرتك يبنتى .

روز بحزن : لا ماهو تقريبا مش بيحبنى ، هو مش راضى يدينى فرصه حتى اثبتله نفسى وحبى ، وانا الصررحه جاية وعشمانه فى حضرتك تساعدينى اققرب من ابن حضرتك ...على فكرة انا دكتورة بردو ، دكتورة مخ واعصاب 

ام امين بفرح : وانا متأكده انى مش هلاقى احسن منك لأبنى ، وكمان دكتورة يعنى من نفس المستوى 

روز بفرح : بجد يا ماما انا فرحانه قوى انك مش معترضة ، طب اتفضلى بقى الهدية البسيطة دى منى وبتمنى تعجبك ، ده شال كده انا الى عاملاهولك بأيدى سهرتلك عليه يومين 

ام امين : وتتعبى نفسك ليه يبنتى كده ، عموما متقلقيش سيبى امين عليا ، هاتى رقمك .

روز بفرحة ممزوجه بالخبث : ٠١٠......