رواية اردتك عمرا فلم تكن عابرا الفصل الثاني2 بقلم الهام عبد الرحمن
بعد دقائق قليلة من دخول مسك الى حجرتها حضر يونس ووالدته لكى يسلم على خالته فاطمة وزوجها عبدالرحمن.
عبدالرحمن بترحاب وابتسامة واسعة: حمدالله على السلامة يابطل جيت امتى؟
يونس: الله يسلمك ياعمى انا لسة واصل حالا.
فاطمة: حمدالله على سلامتك يايونس ايه يابنى الغيبة دى كدا اسبوعين بحالهم متجيش عند خالتك اخر مرة جيت قعدت مع مامتك ومشيت من غير حتى ماتسلم عليا.
يونس وهو يحتضنها: معلش والله ياخالتو المرة اللى فاتت انا مقعدتش مع ماما غير ربع ساعة ولاقيتهم بيتصلوا عليا من الشغل كانوا عاوزينى ضرورى فملحقتش اسلم عليكى والاسبوع ده كان عندى مأمورية فى اسيوط وادينى اهو اول ماوصلت جيتلكم علطول حتى ليلى مراتى متعرفش لسة انى رجعت.
عبدالرحمن: ايه ياست فاطمة انتى هتفتحى محضر وتحققى معاه ولا ايه سيبى الراجل يدخل ياكل زمان معدته باظت من اكل المطاعم، تعالى يابنى ادخل خلينا ناكل قبل الاكل مايبرد.
يونس بابتسامة وعيناه تبحث عن مسك: اومال مسك فين ياعمى مش هتيجى تسلم عليا وتتغدى معانا.
فاطمة: انا هروح اندهلها من اوضتها اهو دى هتفرح اوى لما تعرف انك هنا ماهى طول عمرها متعلقة بيك.
ذهبت فاطمة الى حجرة ابنتها وطرقت الباب وحاولت الدخول ولكنه كان مغلقاً فطرقت مرة اخرى...
فاطمة: مسك ياحبيبتي يلا ياقلبى عشان تتغدى انتى قافلة على نفسك ليه؟
مسك بصوت واهن: مفيش ياماما روحى انتى ياحبيبتي واتغدوا انا مش جعانة بطنى وجعانى شوية.
فاطمة باستغراب: بطنك وجعاكى!! وجعتك امتى دا انتى كنتى هتموتى على الاكل دلوقتي افتحى يابنتى طمنيني عليكي.
مسك: ياماما مفيش حاجه هم شوية تعب بس وهيروحوا لما انام شوية اطمنى سيبينى بقا دلوقتي وروحى يلا عشان خالتو متتضايقش.
فاطمة: طيب اخرجى بس دقيقة وارجعى تانى فى حد هنا عزيز عليكى وعاوز يسلم عليكى عارفة مين؟ يونس ابن خالتك.
تنهدت مسك تنهيدة حارة وحاولت السيطرة على نبرة صوتها لكى تبدو طبيعية: معلش ياماما مش قادرة والله عاوزة انام سيبينى بعد اذنك بقا ارتاح شوية.
وقفت فاطمة تنظر الى الباب باستغراب وتقول فى نفسها: مالها دى معقولة دى مسك اللى مكنش حد بيقدر يبعدها عن يونس معقولة مش عاوزة حتى تقوم تسلم عليه لالالالا اكيد بس تعب بطنها هو اللى مخليها مش قادرة تقوم تسلم عليه بس التعب دا جالها امتى ماهى كانت من شوية زى القردة وعاملة مظاهرة على الاكل ياترى يابنتى فيكى ايه؟!
ذهبت فاطمة واعتذرت لهم واخبرتهم بتعب مسك وانها لن تستطيع تناول الطعام معهم لانها سوف تنال قسطا من الراحة. اقتربت حسناء من يونس وهمست قائلة....
حسناء: مش قولتلك اهى حبست نفسها عشان مكسوفة منك.
بعد الغداء استأذن يونس للذهاب الى زوجته وودع الجميع على وعد بتكرار الزيارة مرة اخرى فى اقرب وقت.
فى شقة يونس كانت تجلس ليلى فى حجرتها تضع بعض مساحيق التجميل حينما دخل عليها يونس....
يونس:لولاااا وحشتينى وحملها بين احضانه واخذ يدور بها بفرحة واشتياق.
ليلى بفرحة:حبيب قلبى وحشتنى اووى كدا ياوحش تغيب اسبوع بحاله حتى مفيش مكالمة واحدة تتطمن فيها عليا.
يونس:معلش ياروحي غصب عنى المكان اللى كنا فيه الشبكة كانت ضعيفة اوى بس ادينى رجعتلك اهو،ثم نظر لها بانبهار فحقا كانت تتمع بجسد رائع...
بس ايه الجمال والحلاوة دى دايما بتبهرينى بجمالك واهتمامك بنفسك.
ليلى بفخر:ياحبيبى لازم اهتم بنفسى ورشاقتى عشان افضل طول الوقت جميلة الجمال دا نعمة ولازم نحافظ عليها.
يونس بغمزة:طيب ايه بقا موحشتكيش ولا ايه؟
ليلى بضحك:طبعا وحشتني ياحبيبى بس انت مقولتش ليه انك جاى؟ على الاقل كنت جهزتلك اكل انت عارف طول ماانت برا البيت انا بطلب ديليفرى او بروح عند ماما.
يونس:متقلقيش ياقلبى انا اتغديت مع ماما.
ليلى بضيق:يعنى روحت لطنط قبل ماتجيلى انا الاول مش المفروض انك كنت تيجى على بيتك الاول وبعدين تروح لطنط مش هى دى الاصول.
يونس بنبرة حاسمة:ليلى..اظن احنا اتكلمنا فى الموضوع ده قبل كدا وقولتلك انا ماليش غير امى وهى كمان ملهاش حد غيرى وهى اولى بانى اطمنها عليا الاول.
ليلى بدلع:كدا يابيبى يعنى انا مش مهمة عندك؟!
يونس:لا مهمة طبعاً بس دى امى ياريت تقدرى دا.
ليلى:خلاص بقا يابيبى احنا هنفضل نرغى كدا كتير.
يونس:لا طبعا،ثم حملها بين ذراعيه وعاشا سويا لحظات من السعادة.
فى حجرة مسك كانت منهمكة فى مراجعة بعض الدروس الخاصة بالماجستير الذى تحضره حتى قطع تركيزها صوت رنين هاتفها فأمسكته ووضعته على اذنها دون ان تنظر لاسم المتصل....
مسك:الو السلام عليكم .
المتصل: عليكم السلام ورحمة الله وبركاته ازيك يامسك عاملة ايه؟
مسك: مين معايا؟!
المتصل: انا مؤمن يا مسك.
مسك: ااه ازيك يادكتور معلش والله مااخدت بالى اصل كنت بذاكر عشان امتحان الماجستير.
مؤمن: ايوا كدا شدى حيلك عاوزك تجيبي تقدير ولو فى اى حاجه واقفة عليكى كلمينى فورا وانا اشرحهالك.
مسك: تسلم يادكتور انا عارفة انى تاعبة حضرتك معايا من ايام الجامعة.
مؤمن: متقوليش كدا يامسك انتى انسانة مجتهدة وتستاهلى كل خير وبجد انا فخور بيكى وكنت اتمنى انك توافقى على طلبى بس انا مش هيأيس وهفضل مستنى، المهم خلينا فى الشغل انا هبعتلك شوية ايميلات عاوزك تترجميهم ضرورى خلال يومين.
مسك: يومين! دا وقت قليل اوى خصوصا ان دى فترة امتحانات.
مؤمن بثقة: معلش يامسك الشغل دا متأخر ولازم ينتهى فى خلال يومين وانتى عارفة انى مش بثق فى شغل حد غيرك لانك بتترجمى بدقة لكن اغلب المترجمين اللى شغلتهم بيترجمولى ترجمة جوجل ودا بيودى فى داهية لانه بيبوظلى الشغل وبعدين انتى عارفة ان اللغة الصينى صعبة ومش اى حد يتقنها وانتى ماشاء الله عليكى ممتازة ارجوكى متخذلنيش.
مسك بتنهيدة: حاضر يادكتور ابعتهم وانا هحاول باذن الله اخلصهم بسرعة.
مؤمن بامتنان: شكرا بجد يامسك دايما بتبقى عند حسن ظنى بيكى.
اغلقت مسك الهاتف ووضعته بجوارها واكملت دراستها، بينما مؤمن وضع الهاتف بجوار قلبه وتنهد تنهيدة حارة اخرج بها كل مشاعره المكنونة فى قلبه تجاه تلك الفتاة التى سلبت قلبه وعقله...
مؤمن: ااه يامسك نفسى تحسى باللى فى قلبى ناحيتك نفسى توافقى تتجوزينى حرام عليكى العذاب اللى شايفه بسببك اربع سنين بتعذب فى حبك من يوم ماشوفتك فى الكلية وانتى لفتى نظرى كنت بدى محاضرات يومين فى الاسبوع بس عشانك بقيت اجى كل يوم بس عشان اشوفك أسرتينى بادبك واخلاقك واهتمامك بدراستك وطموحك العالى واصرارك انك تبقى حاجة كبيرة فى المستقبل يارب ريح قلبى واجعلها من نصيبى.
فى منزل يونس كان يتمدد على الفراش بجواره ليلى التى تنام بين احضانه...
يونس: لولا مش آن الاوان بقا نجيب بيبى صغير يملا علينا حياتنا.
ليلى بضيق: مش وقته الكلام دا ياحبيبى احنا لسة صغيرين خلينا نتمتع ببعض الاول ونعيش حياتنا.
يونس بضيق: احنا بقالنا خمس سنين متجوزين وكل لما افتح معاكى الموضوع تقوليلى مش مستعدة دلوقتي بس كدا العمر بيجرى واحنا بنكبر هنخلف امتى يا ليلى؟
ليلى بزهق: خلفة ايه اللى انت ماسكلى فيها دى انا بصراحه مش عاوزة اخلف.
يونس بغضب: نعم ياختى مش عاوزة ايه؟ مش عاوزة تخلفى يعنى ايه الكلام دا اومال احنا متجوزين ليه ان شاء الله.
ليلى بصوت عالى: ايه يا يونس اسلوب الكلام دا وبعدين انت متجوزنى عشان اخلف واربى عيال واقعد اذاكر بقا واغير هدوم وبامبرز وقرف، لا طبعا انا مش عاوزة كدا انا واحدة عاوزة احافظ على رشاقتى والحمل والرضاعة هيبوظوا جسمى وعاوزة اعيش حياتى اخرج واتفسح واقعد مع اصحابى مش اتحبس فى البيت عشان ابقى مجرد خدامة.
يونس بصدمة: خدامة!! هى الواحدة لما تخلف وتربى اولادها تبقى فى نظرك خدامة انا مكنتش متوقع ان دا يكون تفكيرك.
ليلى بعصبية: اهو انا كدا ودى طريقة تفكيرى ومش هغيرها انا معنديش استعداد استغنى عن جمالى ورشاقتى عشان بس انفذلك رغبتك.
يونس بغضب: انتى انسانة انانية ومبتفكريش غير فى نفسك وبس، واحدة معندهاش استعداد تتنازل للحظة ولا حتى عندك طموح لاى حاجة كفاية انك من يوم ما اتخرجتى وانا وبتحايل عليكى تكملى دراستك وتعملى دراسات عليا عشان يبقى ليكى شأن لكن ازاى فضلتى تقعدى فى البيت زى اى ربة منزل وخلاص عاوزة بس تخرجى النادى مع صحباتك وتسهرى وتتفسحى لكن تبقى مسئولة دا اخر اهتماماتك طبعا ودلوقتى عاوزة تحرمينى من انى اكون اب.
ليلى بفراغ صبر: يعنى من الاخر كده عاوز ايه خلفة انا مش هخلف.
يونس بحزم: دا مش قرارك لوحدك ياهانم انا من حقى اكون اب ولو مش منك يبقى من غيرك عادى.
ليلى بصدمة: قصدك ايه؟! انت ممكن تتجوز عليا يا يونس؟
يونس بجمود: وليه لا انا من حقى ابقى اب وانتى طالما معندكيش استعداد يبقى من حقى اتجوز اللى تحققلى امنيتى.
ليلى بصراخ: لا انت اتجننت رسمى بقا انا تفكر تتجوز عليا والله ما انا قاعدالك فى البيت لما تبقى تعرف قيمتى ابقى تعالى خدنى من بيت بابا.
ذهبت ليلى الى الحمام واغتسلت ثم خرجت ووقفت امام الدولاب ترتدى ملابسها.
يونس: استهدى بالله يا ليلى وبلاش تكبرى الموضوع.
ليلى: الموضوع كبير فعلا يا يونس بيه انت اهنتنى اوى وانا مش هتنازل عن حقى.
خرجت ليلى من المنزل دون ان تعيره اى اهتمام وذهبت الى صديقاتها فى النادى وكأن شيئا لم يحدث.